Yazılarım 

Bu ışıkta ne göremiyorum? Gözlerim, her şeyin ötesinde bir şey arıyor, ama aradığımı bulamam. Çünkü burada, bu ışıkta, sadece hissedilen vardır.

Kadim bir sözle, günü gelince açılıyor perdeler... Halkın, gerçeklerle baharı karşılayan dili. Bu söz, zamanla yoğrulmuş bir bilgelikten...

Zihnimiz, kimi zaman bir girdabın içine çekildiğinde, solucan deliğinden bilinmez diyarlara gideriz. Düşüncelerimiz bu karmaşık ve sonsuz...

Sanat, yaşadığımız çağın ruhunu nasıl yansıtıyor? İçinde bulunduğum zamanın sanat anlayışı, özgürlüğü, bireysel çabayı ve varoluşsal sorgulamaları nasıl şekillendiriyor?

Dünya için...

Hayat, dış dünyanın ruhsal anlamda içsel dünyamıza yansımasıdır. Gerçeklik, genelde dışarıda nötr bir şekilde var olmasına rağmen, biz ona anlam yükleriz.

Karardı ellerimiz. Gözlerimizin akı kızardı.

Metro istasyonunun kalabalığı içinde, günün yorgunluğunu taşıyan insanlar bir yerlere yetişme telaşındaydı. Beklediğim trenin gelmesine birkaç dakika vardı.

Aklımız, tıpkı bir ışık gibi, çevremizi ve dünyayı nasıl algıladığımızı aydınlatır.

Sözlerin pençesinde kıvranıyorum. Bir mutluluk cümlesinde dahi, belki de yüzümüzde beliren bir mimikte, açıkça olmasa bile görünür olan acıl

Gerçeklerden uzaklaşıyoruz, bilinçli ya da bilinçsiz bir şekilde kendimizi yanılsamalarla sarıyoruz. Bu durum, gözle görülebilen...

Hakkında verilen önyargılı kararlar düştü. Tarih değil, gelecekteki günler haklı çıkaracak seni.